Köy kurulduğundan beri tarımla uğraşmaktadır. Köyde kalanlar halen geçimlerini tarım ve hayvancılıkla sağlamaktadır. Son yıllarda yurt dışında emeğini arayan bunu geçim ve yaşama biçimi olarak seçenler çoğunluktadır. Köyün arazisi çoğu susuz ve kıraçtır. Bu topraktan kazanç elde etmeyi zorlaştırdığı için gurbetçi denilen mevsimlik işlere yönelmiş daha sonra İstanbul-Ankara gibi büyük şehirler yeni yaşam yerleri olmuştur. Köy son yirmi yılda büyük göçler vermiş,köyde 8-10 ev kalmıştır.Kurulan köy derneği bölük pörçük bu insanları bir araya getirmek içi büyük çaba harcamış ve bunda da başarılı olmuştur. Dernek vasıtası ile insanlar zaman zaman bir araya gelerek kendi kültürlerini adet ve göreneklerini yaşamak durumuna gelmiştir. Köyde kışın kalanlar bazı aileler; İbrahim Gülüm, Meryem Şahin, Şerife Dumlupınar, Necar Karaton, Emirhan Dursun, Mustafa Atmaca ,Sabri Teber ve Nuri Teber bu köylüler, tarım ve zaman,zaman hayvancılıkla uğraşarak kışın ve yazın köyde yaşamaktadırlar. Yazın köyün çok güzel olduğu, hasretlerin bittiği aylardır. Gurbetçiler dönüp, tatilcilerin tatilini geçirdiği, düğünlerin ve mezar merasimlerinin yapıldığı harika ortamların oluştuğu günlerdir. Köy bu aylarda dolup taşmakta nüfus zaman ,zaman 200-300 kişiye erişmektedir. Köy dışında yaşayan hiç bir kimse, köyle bağlantısını koparmamıştır. Köy bahar ve yaz aylarında bulunmaz bir cennet görüntüsüne bürünür.

Köyden genel bir görünüş..